Jąkanie
Jąkanie jest jednym z rodzajów zaburzeń mowy. U dzieci między trzecim a piątym rokiem życia występuje ono tak często, że specjaliści nazywają je "jąkaniem rozwojowym". Dzieci szczególnie żywo reagujące na otaczający je świat, mające ogromną potrzebę dzielenia się własnymi spostrzeżeniami, chcą mówić tak szybko jak szybko myślą. Jest to jednak niemożliwe przy zdecydowanie ograniczonych jeszcze możliwościach przekazywania własnych myśli za pomocą mowy. Dziecko jąka się szczególnie mocno wtedy, gdy jest zdenerwowane lub podniecone. Jednak jest to zaburzenie, które na ogół mija samoistnie. By tak się stało, rodzice muszą być cierpliwymi słuchaczami; nie wolno im przerywać dziecku w pół zdania; muszą dać mu możliwość swobodnego wypowiedzenia się, tak żeby nie sądziło, iż chcąc coś powiedzieć, musi się zawsze bardzo śpieszyć. Nigdy nie powinniście poprawiać dziecka lub napominać je, by mówiło wolno i wyraźnie. Wtedy bowiem stanie się świadome tego, że źle mówi i nie będzie w stanie wypowiadać się swobodnie. Może nawet dojść do trwałych zahamowań. Strach przed popełnieniem kolejnego błędu wpływa paraliżująco na mięśnie biorące udział w czynności oddychania i mówienia. W ten sposób może dojść do utrwalenia nawyku, a leczenie już utrwalonego jąkania jest zadaniem trudnym.