Moczenie
Lekarze klasyfikują mimowolne oddawanie moczu w kategorii zaburzeń, tylko wtedy gdy występuje ono wielokrotnie u dziecka powyżej 5 lat. U dziecka młodszego moczenie może wystąpić podczas ciekawej zabawy, choroby, przy zmianie otoczenia i zmęczeniu. Jest to zjawisko zupełnie naturalne. Niektóre małe dzieci budzą się w nocy z uczuciem parcia na pęcherz, lecz boją się w ciemności opuścić łóżko i pójść samemu do toalety. Często wystarczy, że zostawimy w przedpokoju zapalone światło lub lamkę nocną, albo postawimy koło łóżka nocniczek, a moczenie nocne skończy się. Większość dzieci w pełni kontroluje czynność pęcherza przed ukończeniem czwartego roku życia (patrz str. 247), ale około 10-15% pięciolatków i około 5% dziesięciolatków ma jeszcze z tym problemy. Kończą się one definitywnie w okresie dojrzewania (o ile nie są spowodowane chorobą lub wadami układu moczowego). U większości dzieci moczenie nocne i mimowolne moczenie w ciągu dnia utrzymuje się od urodzenia. Jest jednak grupa dzieci, u których utrata nabytych wcześniej nawyków czystości następuje nagle. Moczenie nocne (enuresis noc-turna) występuje częściej niż mimowolne moczenie w ciągu dnia (enuresis diurna). Niekiedy występują obie formy jednocześnie.